غزل شمارهٔ ۲۲۵

1. ۱

   ساقی حدیث سرو و گل و لاله می رود

   وین بحث با ثلاثه غساله می رود

2. ۲

   می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت

   کار این زمان ز صنعت دلاله می رود

3. ۳

   شکرشکن شوند همه طوطیان هند

   زین قند پارسی که به بنگاله می رود

4. ۴

   طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر

   کاین طفل یک شبه ره یک ساله می رود

5. ۵

   آن چشم جادوانه عابدفریب بین

   کش کاروان سحر ز دنباله می رود

6. ۶

   از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز

   مکاره می نشیند و محتاله می رود

7. ۷

   باد بهار می وزد از گلستان شاه

   وز ژاله باده در قدح لاله می رود

8. ۸

   حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین

   غافل مشو که کار تو از ناله می رود

— حافظِ شیرازی