غزل شمارهٔ ۲۲۳

1. ۱

   هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

   هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

2. ۲

   از دماغ من سرگشته خیال دهنت

   به جفای فلک و غصه دوران نرود

3. ۳

   در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند

   تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود

4. ۴

   هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است

   برود از دل من وز دل من آن نرود

5. ۵

   آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت

   که اگر سر برود از دل و از جان نرود

6. ۶

   گر رود از پی خوبان دل من معذور است

   درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

7. ۷

   هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

   دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

— حافظِ شیرازی