غزل شمارهٔ ۲۲۲

1. ۱

   از سر کوی تو هر کو به ملالت برود

   نرود کارش و آخر به خجالت برود

2. ۲

   کاروانی که بود بدرقه اش حفظ خدا

   به تجمل بنشیند به جلالت برود

3. ۳

   سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست

   که به جایی نرسد گر به ضلالت برود

4. ۴

   کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر

   حیف اوقات که یک سر به بطالت برود

5. ۵

   ای دلیل دل گم گشته خدا را مددی

   که غریب ار نبرد ره به دلالت برود

6. ۶

   حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است

   کس ندانست که آخر به چه حالت برود

7. ۷

   حافظ از چشمه حکمت به کف آور جامی

   بو که از لوح دلت نقش جهالت برود

— حافظِ شیرازی