غزل شمارهٔ ۲۲۰

1. ۱

   از دیده خون دل همه بر روی ما رود

   بر روی ما ز دیده چه گویم چه ها رود

2. ۲

   ما در درون سینه هوایی نهفته ایم

   بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

3. ۳

   خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک

   گر ماه مهرپرور من در قبا رود

4. ۴

   بر خاک راه یار نهادیم روی خویش

   بر روی ما رواست اگر آشنا رود

5. ۵

   سیل است آب دیده و هر کس که بگذرد

   گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

6. ۶

   ما را به آب دیده شب و روز ماجراست

   زان رهگذر که بر سر کویش چرا رود

7. ۷

   حافظ به کوی میکده دایم به صدق دل

   چون صوفیان صومعه دار از صفا رود

— حافظِ شیرازی