غزل شمارهٔ ۲۲

1. ۱

   چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

   سخن شناس نه ای جان من خطا این جاست

2. ۲

   سرم به دنیی و عقبی فرو نمی آید

   تبارک الله ازین فتنه ها که در سر ماست

3. ۳

   در اندرون من خسته دل ندانم کیست

   که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

4. ۴

   دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب

   بنال هان که از این پرده کار ما به نواست

5. ۵

   مرا به کار جهان هرگز التفات نبود

   رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

6. ۶

   نخفته ام ز خیالی که می پزد دل من

   خمار صد شبه دارم شراب خانه کجاست

7. ۷

   چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم

   گرم به باده بشویید حق به دست شماست

8. ۸

   از آن به دیر مغانم عزیز می دارند

   که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

9. ۹

   چه ساز بود که در پرده می زد آن مطرب

   که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

10. ۱۰

    ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند

    فضای سینه حافظ هنوز پر ز صداست

— حافظِ شیرازی