غزل شمارهٔ ۲۱۹

1. ۱

   کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود

   بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود

2. ۲

   بنوش جام صبوحی به ناله دف و چنگ

   ببوس غبغب ساقی به نغمه نی و عود

3. ۳

   به دور گل منشین بی شراب و شاهد و چنگ

   که همچو روز بقا هفته ای بود معدود

4. ۴

   شد از خروج ریاحین چو آسمان روشن

   زمین به اختر میمون و طالع مسعود

5. ۵

   ز دست شاهد نازک عذار عیسی دم

   شراب نوش و رها کن حدیث عاد و ثمود

6. ۶

   جهان چو خلد برین شد به دور سوسن و گل

   ولی چه سود که در وی نه ممکن است خلود

7. ۷

   چو گل سوار شود بر هوا سلیمان وار

   سحر که مرغ درآید به نغمه داوود

8. ۸

   به باغ تازه کن آیین دین زردشتی

   کنون که لاله برافروخت آتش نمرود

9. ۹

   بخواه جام صبوحی به یاد آصف عهد

   وزیر ملک سلیمان عماد دین محمود

10. ۱۰

    بود که مجلس حافظ به یمن تربیتش

    هر آن چه می طلبد جمله باشدش موجود

— حافظِ شیرازی