غزل شمارهٔ ۲۱۸

1. ۱

   در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود

   تا ابد جام مرادش همدم جانی بود

2. ۲

   من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کار

   گفتم این شاخ ار دهد باری پشیمانی بود

3. ۳

   خود گرفتم کافکنم سجاده چون سوسن به دوش

   همچو گل بر خرقه رنگ می مسلمانی بود

4. ۴

   بی چراغ جام در خلوت نمی یارم نشست

   زان که کنج اهل دل باید که نورانی بود

5. ۵

   همت عالی طلب جام مرصع گو مباش

   رند را آب عنب یاقوت رمانی بود

6. ۶

   گرچه بی سامان نماید کار ما سهلش مبین

   کاندر این کشور گدایی رشک سلطانی بود

7. ۷

   نیک نامی خواهی ای دل با بدان صحبت مدار

   خودپسندی جان من برهان نادانی بود

8. ۸

   مجلس انس و بهار و بحث شعر اندر میان

   نستدن جام می از جانان گران جانی بود

9. ۹

   دی عزیزی گفت حافظ می خورد پنهان شراب

   ای عزیز من نه عیب آن به که پنهانی بود

— حافظِ شیرازی