غزل شمارهٔ ۲۱۷

1. ۱

   مسلمانان مرا وقتی دلی بود

   که با وی گفتمی گر مشکلی بود

2. ۲

   به گردابی چو می افتادم از غم

   به تدبیرش امید ساحلی بود

3. ۳

   دلی همدرد و یاری مصلحت بین

   که استظهار هر اهل دلی بود

4. ۴

   ز من ضایع شد اندر کوی جانان

   چه دامنگیر یا رب منزلی بود

5. ۵

   هنر بی عیب حرمان نیست لیکن

   ز من محروم تر کی سایلی بود

6. ۶

   بر این جان پریشان رحمت آرید

   که وقتی کاردانی کاملی بود

7. ۷

   مرا تا عشق تعلیم سخن کرد

   حدیثم نکته هر محفلی بود

8. ۸

   مگو دیگر که حافظ نکته دان است

   که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

— حافظِ شیرازی