غزل شمارهٔ ۲۱۵

1. ۱

   به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود

   که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

2. ۲

   حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیست

   به ناله دف و نی در خروش و ولوله بود

3. ۳

   مباحثی که در آن مجلس جنون می رفت

   ورای مدرسه و قال و قیل مسأله بود

4. ۴

   دل از کرشمه ساقی به شکر بود ولی

   ز نامساعدی بختش اندکی گله بود

5. ۵

   قیاس کردم و آن چشم جادوانه مست

   هزار ساحر چون سامریش در گله بود

6. ۶

   بگفتمش به لبم بوسه ای حوالت کن

   به خنده گفت کی ات با من این معامله بود

7. ۷

   ز اخترم نظری سعد در ره است که دوش

   میان ماه و رخ یار من مقابله بود

8. ۸

   دهان یار که درمان درد حافظ داشت

   فغان که وقت مروت چه تنگ حوصله بود

— حافظِ شیرازی