غزل شمارهٔ ۲۱۳

1. ۱

   گوهر مخزن اسرار همان است که بود

   حقه مهر بدان مهر و نشان است که بود

2. ۲

   عاشقان زمره ارباب امانت باشند

   لاجرم چشم گهربار همان است که بود

3. ۳

   از صبا پرس که ما را همه شب تا دم صبح

   بوی زلف تو همان مونس جان است که بود

4. ۴

   طالب لعل و گهر نیست وگرنه خورشید

   هم چنان در عمل معدن و کان است که بود

5. ۵

   کشته غمزه خود را به زیارت دریاب

   زانکه بیچاره همان دل نگران است که بود

6. ۶

   رنگ خون دل ما را که نهان می داری

   همچنان در لب لعل تو عیان است که بود

7. ۷

   زلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزند

   سال ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود

8. ۸

   حافظا بازنما قصه خونابه چشم

   که بر این چشمه همان آب روان است که بود

— حافظِ شیرازی