غزل شمارهٔ ۲۱۲

1. ۱

   یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

   وز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود

2. ۲

   از سر مستی دگر با شاهد عهد شباب

   رجعتی می خواستم لیکن طلاق افتاده بود

3. ۳

   در مقامات طریقت هر کجا کردیم سیر

   عافیت را با نظربازی فراق افتاده بود

4. ۴

   ساقیا جام دمادم ده که در سیر طریق

   هر که عاشق وش نیامد در نفاق افتاده بود

5. ۵

   ای معبر مژده ای فرما که دوشم آفتاب

   در شکرخواب صبوحی هم وثاق افتاده بود

6. ۶

   نقش می بستم که گیرم گوشه ای زان چشم مست

   طاقت و صبر از خم ابروش طاق افتاده بود

7. ۷

   گر نکردی نصرت دین شاه یحیی از کرم

   کار ملک و دین ز نظم و اتساق افتاده بود

8. ۸

   حافظ آن ساعت که این نظم پریشان می نوشت

   طایر فکرش به دام اشتیاق افتاده بود

— حافظِ شیرازی