غزل شمارهٔ ۲۰۸

1. ۱

   خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

   گر تو بیداد کنی شرط مروت نبود

2. ۲

   ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نپسندی

   آنچه در مذهب ارباب طریقت نبود

3. ۳

   خیره آن دیده که آبش نبرد گریه عشق

   تیره آن دل که در او شمع محبت نبود

4. ۴

   دولت از مرغ همایون طلب و سایه او

   زان که با زاغ و زغن شهپر دولت نبود

5. ۵

   گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن

   شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود

6. ۶

   چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکیست

   نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود

7. ۷

   حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه

   هر که را نیست ادب لایق صحبت نبود

— حافظِ شیرازی