غزل شمارهٔ ۲۰۷

1. ۱

   یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

   دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

2. ۲

   راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک

   بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود

3. ۳

   دل چو از پیر خرد نقل معانی می کرد

   عشق می گفت به شرح آن چه بر او مشکل بود

4. ۴

   آه از آن جور و تطاول که در این دامگه است

   آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود

5. ۵

   در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز

   چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

6. ۶

   دوش بر یاد حریفان به خرابات شدم

   خم می دیدم خون در دل و پا در گل بود

7. ۷

   بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق

   مفتی عقل در این مسأله لایعقل بود

8. ۸

   راستی خاتم فیروزه بواسحاقی

   خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود

9. ۹

   دیدی آن قهقهه کبک خرامان حافظ

   که ز سرپنجه شاهین قضا غافل بود

— حافظِ شیرازی