غزل شمارهٔ ۲۰۵

1. ۱

   تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

   سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود

2. ۲

   حلقه پیر مغان از ازلم در گوش است

   بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود

3. ۳

   بر سر تربت ما چون گذری همت خواه

   که زیارتگه رندان جهان خواهد بود

4. ۴

   برو ای زاهد خودبین که ز چشم من و تو

   راز این پرده نهان است و نهان خواهد بود

5. ۵

   ترک عاشق کش من مست برون رفت امروز

   تا دگر خون که از دیده روان خواهد بود

6. ۶

   چشمم آن دم که ز شوق تو نهد سر به لحد

   تا دم صبح قیامت نگران خواهد بود

7. ۷

   بخت حافظ گر از این گونه مدد خواهد کرد

   زلف معشوقه به دست دگران خواهد بود

— حافظِ شیرازی