غزل شمارهٔ ۲۰۴

1. ۱

   یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

   رقم مهر تو بر چهره ما پیدا بود

2. ۲

   یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می کشت

   معجز عیسویت در لب شکرخا بود

3. ۳

   یاد باد آن که صبوحی زده در مجلس انس

   جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

4. ۴

   یاد باد آن که رخت شمع طرب می افروخت

   وین دل سوخته پروانه ناپروا بود

5. ۵

   یاد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب

   آن که او خنده مستانه زدی صهبا بود

6. ۶

   یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی

   در میان من و لعل تو حکایت ها بود

7. ۷

   یاد باد آن که نگارم چو کمر بربستی

   در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود

8. ۸

   یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست

   وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

9. ۹

   یاد باد آن که به اصلاح شما می شد راست

   نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

— حافظِ شیرازی