غزل شمارهٔ ۲۰۱

1. ۱

   شراب بی غش و ساقی خوش دو دام رهند

   که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

2. ۲

   من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه

   هزار شکر که یاران شهر بی گنهند

3. ۳

   جفا نه پیشه درویشیست و راهروی

   بیار باده که این سالکان نه مرد رهند

4. ۴

   مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم

   شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

5. ۵

   به هوش باش که هنگام باد استغنا

   هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

6. ۶

   مکن که کوکبه دلبری شکسته شود

   چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند

7. ۷

   غلام همت دردی کشان یک رنگم

   نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

8. ۸

   قدم منه به خرابات جز به شرط ادب

   که سالکان درش محرمان پادشهند

9. ۹

   جناب عشق بلند است همتی حافظ

   که عاشقان ره بی همتان به خود ندهند

— حافظِ شیرازی