غزل شمارهٔ ۲۰۰

1. ۱

   دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند

   پنهان خورید باده که تعزیر می کنند

2. ۲

   ناموس عشق و رونق عشاق می برند

   عیب جوان و سرزنش پیر می کنند

3. ۳

   جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز

   باطل در این خیال که اکسیر می کنند

4. ۴

   گویند رمز عشق مگویید و مشنوید

   مشکل حکایتیست که تقریر می کنند

5. ۵

   ما از برون در شده مغرور صد فریب

   تا خود درون پرده چه تدبیر می کنند

6. ۶

   تشویش وقت پیر مغان می دهند باز

   این سالکان نگر که چه با پیر می کنند

7. ۷

   صد ملک دل به نیم نظر می توان خرید

   خوبان در این معامله تقصیر می کنند

8. ۸

   قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست

   قومی دگر حواله به تقدیر می کنند

9. ۹

   فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر

   کـ این کارخانه ایست که تغییر می کنند

10. ۱۰

    می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

    چون نیک بنگری همه تزویر می کنند

— حافظِ شیرازی