غزل شمارهٔ ۲۰

1. ۱

   روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخاست

   می ز خم خانه به جوش آمد و می باید خواست

2. ۲

   نوبه زهدفروشان گران جان بگذشت

   وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

3. ۳

   چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد

   این چه عیب است بدین بی خردی وین چه خطاست

4. ۴

   باده نوشی که در او روی و ریایی نبود

   بهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاست

5. ۵

   ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق

   آن که او عالم سر است بدین حال گواست

6. ۶

   فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیم

   وان چه گویند روا نیست نگوییم رواست

7. ۷

   چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم

   باده از خون رزان است نه از خون شماست

8. ۸

   این چه عیب است کز آن عیب خلل خواهد بود

   ور بود نیز چه شد مردم بی عیب کجاست

— حافظِ شیرازی