غزل شمارهٔ ۱۹۹

1. ۱

   واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند

   چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

2. ۲

   مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس

   توبه فرمایان چرا خود توبه کم تر می کنند

3. ۳

   گوییا باور نمی دارند روز داوری

   کاین همه قلب و دغل در کار داور می کنند

4. ۴

   یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان

   کاین همه ناز از غلام ترک و استر می کنند

5. ۵

   ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان

   می دهند آبی و دل ها را توانگر می کنند

6. ۶

   حسن بی پایان او چندان که عاشق می کشد

   زمره دیگر به عشق از غیب سر بر می کنند

7. ۷

   بر در می خانه عشق ای ملک تسبیح گوی

   کاندر آنجا طینت آدم مخمر می کنند

8. ۸

   صبح دم از عرش می آمد خروشی عقل گفت

   قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند

— حافظِ شیرازی