غزل شمارهٔ ۱۹۸

1. ۱

   گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

   گفتا به چشم هر چه تو گویی چنان کنند

2. ۲

   گفتم خراج مصر طلب می کند لبت

   گفتا در این معامله کمتر زیان کنند

3. ۳

   گفتم به نقطه دهنت خود که برد راه

   گفت این حکایتیست که با نکته دان کنند

4. ۴

   گفتم صنم پرست مشو با صمد نشین

   گفتا به کوی عشق هم این و هم آن کنند

5. ۵

   گفتم هوای میکده غم می برد ز دل

   گفتا خوش آن کسان که دلی شادمان کنند

6. ۶

   گفتم شراب و خرقه نه آیین مذهب است

   گفت این عمل به مذهب پیر مغان کنند

7. ۷

   گفتم ز لعل نوش لبان پیر را چه سود

   گفتا به بوسه شکرینش جوان کنند

8. ۸

   گفتم که خواجه کی به سر حجله می رود

   گفت آن زمان که مشتری و مه قران کنند

9. ۹

   گفتم دعای دولت او ورد حافظ است

   گفت این دعا ملایک هفت آسمان کنند

— حافظِ شیرازی