غزل شمارهٔ ۱۹۶

1. ۱

   آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

   آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند

2. ۲

   دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

   باشد که از خزانه غیبم دوا کنند

3. ۳

   معشوق چون نقاب ز رخ درنمی کشد

   هر کس حکایتی به تصور چرا کنند

4. ۴

   چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی ست

   آن به که کار خود به عنایت رها کنند

5. ۵

   بی معرفت مباش که در من یزید عشق

   اهل نظر معامله با آشنا کنند

6. ۶

   حالی درون پرده بسی فتنه می رود

   تا آن زمان که پرده برافتد چه ها کنند

7. ۷

   گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار

   صاحبدلان حکایت دل خوش ادا کنند

8. ۸

   می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب

   بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنند

9. ۹

   پیراهنی که آید از او بوی یوسفم

   ترسم برادران غیورش قبا کنند

10. ۱۰

    بگذر به کوی میکده تا زمره حضور

    اوقات خود ز بهر تو صرف دعا کنند

11. ۱۱

    پنهان ز حاسدان به خودم خوان که منعمان

    خیر نهان برای رضای خدا کنند

12. ۱۲

    حافظ دوام وصل میسر نمی شود

    شاهان کم التفات به حال گدا کنند

— حافظِ شیرازی