غزل شمارهٔ ۱۹۵

1. ۱

   غلام نرگس مست تو تاجدارانند

   خراب باده لعل تو هوشیارانند

2. ۲

   تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز

   و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند

3. ۳

   ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر

   که از یمین و یسارت چه سوگوارانند

4. ۴

   گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین

   که از تطاول زلفت چه بی قرارانند

5. ۵

   نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو

   که مستحق کرامت گناهکارانند

6. ۶

   نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس

   که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

7. ۷

   تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من

   پیاده می روم و همرهان سوارانند

8. ۸

   بیا به میکده و چهره ارغوانی کن

   مرو به صومعه کآنجا سیاه کارانند

9. ۹

   خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد

   که بستگان کمند تو رستگارانند

— حافظِ شیرازی