غزل شمارهٔ ۱۹۱

1. ۱

   آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

   بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

2. ۲

   اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی

   وانگه به یک پیمانه می با من وفاداری کند

3. ۳

   دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او

   نومید نتوان بود از او باشد که دلداری کند

4. ۴

   گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام

   گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند

5. ۵

   پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده است بو

   از مستیش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

6. ۶

   چون من گدای بی نشان مشکل بود یاری چنان

   سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند

7. ۷

   زان طره پرپیچ و خم سهل است اگر بینم ستم

   از بند و زنجیرش چه غم هر کس که عیاری کند

8. ۸

   شد لشکر غم بی عدد از بخت می خواهم مدد

   تا فخر دین عبدالصمد باشد که غمخواری کند

9. ۹

   با چشم پرنیرنگ او حافظ مکن آهنگ او

   کان طره شبرنگ او بسیار طراری کند

— حافظِ شیرازی