غزل شمارهٔ ۱۸۷

1. ۱

   دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

   نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

2. ۲

   عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش

   که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

3. ۳

   ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند

   هر آن که خدمت جام جهان نما بکند

4. ۴

   طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک

   چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

5. ۵

   تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

   که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

6. ۶

   ز بخت خفته ملولم بود که بیداری

   به وقت فاتحه صبح یک دعا بکند

7. ۷

   بسوخت حافظ و بویی به زلف یار نبرد

   مگر دلالت این دولتش صبا بکند

— حافظِ شیرازی