غزل شمارهٔ ۱۸۶

1. ۱

   گر می فروش حاجت رندان روا کند

   ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند

2. ۲

   ساقی به جام عدل بده باده تا گدا

   غیرت نیاورد که جهان پر بلا کند

3. ۳

   حقا کز این غمان برسد مژده امان

   گر سالکی به عهد امانت وفا کند

4. ۴

   گر رنج پیش آید و گر راحت ای حکیم

   نسبت مکن به غیر که این ها خدا کند

5. ۵

   در کارخانه ای که ره عقل و فضل نیست

   فهم ضعیف رای فضولی چرا کند

6. ۶

   مطرب بساز پرده که کس بی اجل نمرد

   وان کو نه این ترانه سراید خطا کند

7. ۷

   ما را که درد عشق و بلای خمار کشت

   یا وصل دوست یا می صافی دوا کند

8. ۸

   جان رفت در سر می و حافظ به عشق سوخت

   عیسی دمی کجاست که احیای ما کند

— حافظِ شیرازی