غزل شمارهٔ ۱۸۵

1. ۱

   نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

   تا همه صومعه داران پی کاری گیرند

2. ۲

   مصلحت دید من آن است که یاران همه کار

   بگذارند و خم طره یاری گیرند

3. ۳

   خوش گرفتند حریفان سر زلف ساقی

   گر فلکشان بگذارد که قراری گیرند

4. ۴

   قوت بازوی پرهیز به خوبان مفروش

   که در این خیل حصاری به سواری گیرند

5. ۵

   یا رب این بچه ترکان چه دلیرند به خون

   که به تیر مژه هر لحظه شکاری گیرند

6. ۶

   رقص بر شعر تر و ناله نی خوش باشد

   خاصه رقصی که در آن دست نگاری گیرند

7. ۷

   حافظ ابنای زمان را غم مسکینان نیست

   زین میان گر بتوان به که کناری گیرند

— حافظِ شیرازی