غزل شمارهٔ ۱۸۴

1. ۱

   دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند

   گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

2. ۲

   ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت

   با من راه نشین باده مستانه زدند

3. ۳

   آسمان بار امانت نتوانست کشید

   قرعه کار به نام من دیوانه زدند

4. ۴

   جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

   چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

5. ۵

   شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد

   صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

6. ۶

   آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع

   آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

7. ۷

   کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب

   تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

— حافظِ شیرازی