غزل شمارهٔ ۱۸۳

1. ۱

   دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

   واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

2. ۲

   بی خود از شعشعه پرتو ذاتم کردند

   باده از جام تجلی صفاتم دادند

3. ۳

   چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی

   آن شب قدر که این تازه براتم دادند

4. ۴

   بعد از این روی من و آینه وصف جمال

   که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

5. ۵

   من اگر کامروا گشتم و خوش دل چه عجب

   مستحق بودم و این ها به زکاتم دادند

6. ۶

   هاتف آن روز به من مژده این دولت داد

   که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

7. ۷

   این همه شهد و شکر کز سخنم می ریزد

   اجر صبری ست کز آن شاخ نباتم دادند

8. ۸

   همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود

   که ز بند غم ایام نجاتم دادند

— حافظِ شیرازی