غزل شمارهٔ ۱۸۲

1. ۱

   حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

   محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

2. ۲

   ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید

   هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

3. ۳

   چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب

   فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

4. ۴

   قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست

   بوسه ای چند برآمیز به دشنامی چند

5. ۵

   زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر

   تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

6. ۶

   عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگو

   نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند

7. ۷

   ای گدایان خرابات خدا یار شماست

   چشم انعام مدارید ز انعامی چند

8. ۸

   پیر میخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش

   که مگو حال دل سوخته با خامی چند

9. ۹

   حافظ از شوق رخ مهر فروغ تو بسوخت

   کامگارا نظری کن سوی ناکامی چند

— حافظِ شیرازی