غزل شمارهٔ ۱۸۱

1. ۱

   بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

   که به بالای چمان از بن و بیخم برکند

2. ۲

   حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا

   که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند

3. ۳

   هیچ رویی نشود آینه حجله بخت

   مگر آن روی که مالند در آن سم سمند

4. ۴

   گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می باش

   صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند

5. ۵

   مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد

   شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

6. ۶

   من خاکی که از این در نتوانم برخاست

   از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند

7. ۷

   بازمستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ

   زان که دیوانه همان به که بود اندر بند

— حافظِ شیرازی