غزل شمارهٔ ۱۸۰

1. ۱

   ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

   مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

2. ۲

   طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند

   زین قصه بگذرم که سخن می شود بلند

3. ۳

   خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون

   دل در وفای صحبت رود کسان مبند

4. ۴

   گر جلوه می نمایی و گر طعنه می زنی

   ما نیستیم معتقد شیخ خودپسند

5. ۵

   ز آشفتگی حال من آگاه کی شود

   آن را که دل نگشت گرفتار این کمند

6. ۶

   بازار شوق گرم شد آن سروقد کجاست

   تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند

7. ۷

   جایی که یار ما به شکرخنده دم زند

   ای پسته کیستی تو خدا را به خود مخند

8. ۸

   حافظ چو ترک غمزه ترکان نمی کنی

   دانی کجاست جای تو خوارزم یا خجند

— حافظِ شیرازی