غزل شمارهٔ ۱۷۹

1. ۱

   رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

   چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

2. ۲

   من ار چه در نظر یار خاک سار شدم

   رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

3. ۳

   چو پرده دار به شمشیر می زند همه را

   کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

4. ۴

   چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است

   چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند

5. ۵

   سرود مجلس جمشید گفته اند این بود

   که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند

6. ۶

   غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه

   که این معامله تا صبح دم نخواهد ماند

7. ۷

   توانگرا دل درویش خود به دست آور

   که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

8. ۸

   بدین رواق زبرجد نوشته اند به زر

   که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

9. ۹

   ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ

   که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

— حافظِ شیرازی