غزل شمارهٔ ۱۷۸

1. ۱

   هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

   وان که این کار ندانست در انکار بماند

2. ۲

   اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن

   شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند

3. ۳

   صوفیان واستدند از گرو می همه رخت

   دلق ما بود که در خانه خمار بماند

4. ۴

   محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببرد

   قصه ماست که در هر سر بازار بماند

5. ۵

   هر می لعل کز آن دست بلورین ستدیم

   آب حسرت شد و در چشم گهربار بماند

6. ۶

   جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت

   جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

7. ۷

   گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس

   شیوه تو نشدش حاصل و بیمار بماند

8. ۸

   از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

   یادگاری که در این گنبد دوار بماند

9. ۹

   داشتم دلقی و صد عیب مرا می پوشید

   خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند

10. ۱۰

    بر جمال تو چنان صورت چین حیران شد

    که حدیثش همه جا در در و دیوار بماند

11. ۱۱

    به تماشاگه زلفش دل حافظ روزی

    شد که بازآید و جاوید گرفتار بماند

— حافظِ شیرازی