غزل شمارهٔ ۱۷۷

1. ۱

   نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

   نه هر که آینه سازد سکندری داند

2. ۲

   نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

   کلاه داری و آیین سروری داند

3. ۳

   تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن

   که دوست خود روش بنده پروری داند

4. ۴

   غلام همت آن رند عافیت سوزم

   که در گداصفتی کیمیاگری داند

5. ۵

   وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی

   وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند

6. ۶

   بباختم دل دیوانه و ندانستم

   که آدمی بچه ای شیوه پری داند

7. ۷

   هزار نکته باریک تر ز مو این جاست

   نه هر که سر بتراشد قلندری داند

8. ۸

   مدار نقطه بینش ز خال توست مرا

   که قدر گوهر یک دانه جوهری داند

9. ۹

   به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد

   جهان بگیرد اگر دادگستری داند

10. ۱۰

    ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه

    که لطف طبع و سخن گفتن دری داند

— حافظِ شیرازی