غزل شمارهٔ ۱۷۶

1. ۱

   سحرم دولت بیدار به بالین آمد

   گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

2. ۲

   قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام

   تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

3. ۳

   مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای

   که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

4. ۴

   گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد

   ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

5. ۵

   مرغ دل باز هوادار کمان ابروییست

   ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

6. ۶

   ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست

   که به کام دل ما آن بشد و این آمد

7. ۷

   رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار

   گریه اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

8. ۸

   چون صبا گفته حافظ بشنید از بلبل

   عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد

— حافظِ شیرازی