غزل شمارهٔ ۱۷۵

1. ۱

   صبا به تهنیت پیر می فروش آمد

   که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد

2. ۲

   هوا مسیح نفس گشت و باد نافه گشای

   درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد

3. ۳

   تنور لاله چنان برفروخت باد بهار

   که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد

4. ۴

   به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش

   که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد

5. ۵

   ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع

   به حکم آن که چو شد اهرمن سروش آمد

6. ۶

   ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد

   چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد

7. ۷

   چه جای صحبت نامحرم است مجلس انس

   سر پیاله بپوشان که خرقه پوش آمد

8. ۸

   ز خانقاه به میخانه می رود حافظ

   مگر ز مستی زهد ریا به هوش آمد

— حافظِ شیرازی