غزل شمارهٔ ۱۷۴

1. ۱

   مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

   هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

2. ۲

   برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز

   که سلیمان گل از باد هوا بازآمد

3. ۳

   عارفی کو که کند فهم زبان سوسن

   تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

4. ۴

   مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من

   کـ آن بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

5. ۵

   لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح

   داغ دل بود به امید دوا بازآمد

6. ۶

   چشم من در ره این قافله راه بماند

   تا به گوش دلم آواز درا بازآمد

7. ۷

   گرچه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست

   لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد

— حافظِ شیرازی