غزل شمارهٔ ۱۷۳

1. ۱

   در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

   حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

2. ۲

   از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار

   کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

3. ۳

   باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند

   موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

4. ۴

   بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم

   شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

5. ۵

   ای عروس هنر از بخت شکایت منما

   حجله حسن بیارای که داماد آمد

6. ۶

   دلفریبان نباتی همه زیور بستند

   دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

7. ۷

   زیر بارند درختان که تعلق دارند

   ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

8. ۸

   مطرب از گفته حافظ غزلی نغز بخوان

   تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

— حافظِ شیرازی