غزل شمارهٔ ۱۷۲

1. ۱

   عشق تو نهال حیرت آمد

   وصل تو کمال حیرت آمد

2. ۲

   بس غرقه حال وصل کآخر

   هم بر سر حال حیرت آمد

3. ۳

   یک دل بنما که در ره او

   بر چهره نه خال حیرت آمد

4. ۴

   نه وصل بماند و نه واصل

   آن جا که خیال حیرت آمد

5. ۵

   از هر طرفی که گوش کردم

   آواز سؤال حیرت آمد

6. ۶

   شد منهزم از کمال عزت

   آن را که جلال حیرت آمد

7. ۷

   سر تا قدم وجود حافظ

   در عشق نهال حیرت آمد

— حافظِ شیرازی