غزل شمارهٔ ۱۷۱

1. ۱

   دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

   کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد

2. ۲

   خاک وجود ما را از آب دیده گل کن

   ویران سرای دل را گاه عمارت آمد

3. ۳

   این شرح بی نهایت کز زلف یار گفتند

   حرفی ست از هزاران کاندر عبارت آمد

4. ۴

   عیبم بپوش زنهار ای خرقه می آلود

   کآن پاک پاک دامن بهر زیارت آمد

5. ۵

   امروز جای هر کس پیدا شود ز خوبان

   کآن ماه مجلس افروز اندر صدارت آمد

6. ۶

   بر تخت جم که تاجش معراج آسمان است

   همت نگر که موری با آن حقارت آمد

7. ۷

   از چشم شوخش ای دل ایمان خود نگه دار

   کآن جادوی کمانکش بر عزم غارت آمد

8. ۸

   آلوده ای تو حافظ فیضی ز شاه درخواه

   کآن عنصر سماحت بهر طهارت آمد

9. ۹

   دریاست مجلس او دریاب وقت و در یاب

   هان ای زیان رسیده وقت تجارت آمد

— حافظِ شیرازی