غزل شمارهٔ ۱۷۰

1. ۱

   زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد

   از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

2. ۲

   صوفی مجلس که دی جام و قدح می شکست

   باز به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد

3. ۳

   شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب

   باز به پیرانه سر عاشق و دیوانه شد

4. ۴

   مغ بچه ای می گذشت راهزن دین و دل

   در پی آن آشنا از همه بیگانه شد

5. ۵

   آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت

   چهره خندان شمع آفت پروانه شد

6. ۶

   گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت

   قطره باران ما گوهر یک دانه شد

7. ۷

   نرگس ساقی بخواند آیت افسون گری

   حلقه اوراد ما مجلس افسانه شد

8. ۸

   منزل حافظ کنون بارگه پادشاست

   دل بر دل دار رفت جان بر جانانه شد

— حافظِ شیرازی