غزل شمارهٔ ۱۷

1. ۱

   سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

   آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

2. ۲

   تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

3. ۳

   سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع

   دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

4. ۴

   آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

   چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

5. ۵

   خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد

   خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

6. ۶

   چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

   همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

7. ۷

   ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

   خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

8. ۸

   ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

   که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

— حافظِ شیرازی