غزل شمارهٔ ۱۶۷

1. ۱

   ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

   دل رمیده ما را رفیق و مونس شد

2. ۲

   نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

   به غمزه مسأله آموز صد مدرس شد

3. ۳

   به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا

   فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

4. ۴

   به صدر مصطبه ام می نشاند اکنون دوست

   گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد

5. ۵

   خیال آب خضر بست و جام اسکندر

   به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد

6. ۶

   طرب سرای محبت کنون شود معمور

   که طاق ابروی یار منش مهندس شد

7. ۷

   لب از ترشح می پاک کن برای خدا

   که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

8. ۸

   کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود

   که علم بی خبر افتاد و عقل بی حس شد

9. ۹

   چو زر عزیز وجود است نظم من آری

   قبول دولتیان کیمیای این مس شد

10. ۱۰

    ز راه میکده یاران عنان بگردانید

    چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد

— حافظِ شیرازی