غزل شمارهٔ ۱۶۵

1. ۱

   مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

   قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

2. ۲

   رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت

   مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد

3. ۳

   مرا روز ازل کاری به جز رندی نفرمودند

   هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

4. ۴

   خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش

   که ساز شرع از این افسانه بی قانون نخواهد شد

5. ۵

   مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم

   کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

6. ۶

   شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی

   دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

7. ۷

   مشوی ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ

   که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد

— حافظِ شیرازی