غزل شمارهٔ ۱۶۰

1. ۱

   خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

   نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

2. ۲

   من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم

   که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

3. ۳

   روا مدار خدایا که در حریم وصال

   رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

4. ۴

   همای گو مفکن سایه شرف هرگز

   در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

5. ۵

   بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل

   توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

6. ۶

   هوای کوی تو از سر نمی رود آری

   غریب را دل سرگشته با وطن باشد

7. ۷

   به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ

   چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد

— حافظِ شیرازی