غزل شمارهٔ ۱۵۹

1. ۱

   نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد

   ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

2. ۲

   صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی

   شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد

3. ۳

   خوش بود گر محک تجربه آید به میان

   تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

4. ۴

   خط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب

   ای بسا رخ که به خونآبه منقش باشد

5. ۵

   ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست

   عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

6. ۶

   غم دنیای دنی چند خوری باده بخور

   حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

7. ۷

   دلق و سجاده حافظ ببرد باده فروش

   گر شرابش ز کف ساقی مه وش باشد

— حافظِ شیرازی