غزل شمارهٔ ۱۵۷

1. ۱

   هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

   پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

2. ۲

   من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم

   داغ سودای توام سر سویدا باشد

3. ۳

   تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر

   کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

4. ۴

   از بن هر مژه ام آب روان است بیا

   اگرت میل لب جوی و تماشا باشد

5. ۵

   چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ

   که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

6. ۶

   ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد

   کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد

7. ۷

   چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری

   سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد

— حافظِ شیرازی