غزل شمارهٔ ۱۵۵

1. ۱

   اگر روم ز پی اش فتنه ها برانگیزد

   ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

2. ۲

   و گر به رهگذری یک دم از وفاداری

   چو گرد در پی اش افتم چو باد بگریزد

3. ۳

   و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس

   ز حقه دهنش چون شکر فرو ریزد

4. ۴

   من آن فریب که در نرگس تو می بینم

   بس آبروی که با خاک ره برآمیزد

5. ۵

   فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست

   کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

6. ۶

   تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز

   هزار بازی از این طرفه تر برانگیزد

7. ۷

   بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ

   که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

— حافظِ شیرازی