غزل شمارهٔ ۱۵۴

1. ۱

   راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

   شعری بخوان که با او رطل گران توان زد

2. ۲

   بر آستان جانان گر سر توان نهادن

   گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد

3. ۳

   قد خمیده ما سهلت نماید اما

   بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد

4. ۴

   در خانقه نگنجد اسرار عشقبازی

   جام می مغانه هم با مغان توان زد

5. ۵

   درویش را نباشد برگ سرای سلطان

   ماییم و کهنه دلقی کآتش در آن توان زد

6. ۶

   اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند

   عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد

7. ۷

   گر دولت وصالت خواهد دری گشودن

   سرها بدین تخیل بر آستان توان زد

8. ۸

   عشق و شباب و رندی مجموعه مراد است

   چون جمع شد معانی گوی بیان توان زد

9. ۹

   شد رهزن سلامت زلف تو وین عجب نیست

   گر راهزن تو باشی صد کاروان توان زد

10. ۱۰

    حافظ به حق قرآن کز شید و زرق بازآی

    باشد که گوی عیشی در این جهان توان زد

— حافظِ شیرازی