غزل شمارهٔ ۱۵۲

1. ۱

   در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

   عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

2. ۲

   جلوه ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت

   عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

3. ۳

   عقل می خواست کز آن شعله چراغ افروزد

   برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

4. ۴

   مدعی خواست که آید به تماشاگه راز

   دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد

5. ۵

   دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند

   دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

6. ۶

   جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت

   دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

7. ۷

   حافظ آن روز طربنامه عشق تو نوشت

   که قلم بر سر اسباب دل خرم زد

— حافظِ شیرازی